Oto nowy wzorzec rasy fila brasileiro napisany przez Paulo Santos Cruz i zatwierdzony przez CAFIB, który zaadoptował go do wydawania wszelkich sądów i ocen kynologicznych, celem walki przeciwko krzyżowaniu rasy.

 

Wygląd ogólny:

 

Typowy przedstawiciel molosowatych. Olbrzymi i masywny pies o potężnych kościach, sprawiający wrażenie koncentracji potężnej mocy i siły, jednak nie wyglądający, ani nie będący ciężkim czy apatycznym.

 

Sylwetka: Masywna i prostokątna, ale harmoniczna, proporcjonalna i symetryczna. Wyróżniające się piętno płci, psy wyraźnie odróżniające się od suk.

 

Temperament: Pies odważny, zdeterminowany i śmiały. Przejawia niechęć wobec obcych i niezwykłą czułość w stosunku do swoich właścicieli i rodziny. W rezultacie jest niezrównanym psem stróżującym w mieście, wspaniałym zaganiaczem stada i psem na grubą zwierzynę podczas polowań. Z powodu usposobienia podczas wystaw kynologicznych nie pozwoli sędziemu (w oczach psa - obcego) dotknąć się. Jeżeli zaatakuje sędziego, taka reakcja nie może być uważana za wadę, a jedynie za potwierdzenie właściwego temperamentu. Próba charakteru, obligatoryjna dla psów powyżej 12 miesiąca życia podczas wystaw kynologicznych - atak fila musi nastąpić po linii przekątnej, przed przewodnikiem i bez okazywania uzależnienia od tego ostatniego odnośnie podejmowanej decyzji.

 

 

System nerwowy: Spokojny, pogodny, wykazujący pewność siebie i wiarę we własne siły, nawet w nowym środowisku, nie przerażają go hałasy takie jak strzały podczas wystaw kynologicznych. Jednak strzały te muszą być oddane w odległości większej niż pięć metrów i jedynie celem testowania psów powyżej 1 roku.

 

 

Ruch: Obszerny, elastyczny i rytmiczny krok, jednak sprawiający wrażenie ciężkiego, a mimo to przypominający kocie ruchy.

 

1. Stęp: W stępie głowa noszona poniżej poziomu linii grzbietu. Podczas chodu, główną charakterystyką fila jest poruszanie najpierw dwoma nogami jednej strony ciała a następnie przeciwnymi kończynami, idealny chód wielbłądzi. Jako skutek tego pojawia się naprzemienny kołyszący ruch na boki klatki piersiowej i bioder, podkreślany przez ogon kiedy ten jest noszony w górze.

 

2. Kłus: Płynny, miękki, lekki, obszerny i wydajny.

 

3. Galop: Silny, osiągający zadziwiającą szybkość jak na psa o takim wzroście i wadze. Ruchy fila, w trakcie poruszania, uwidaczniają się luźne stawy nóg i kręgosłupa, charakterystyczną cechę rasy. Dzięki temu fila jest zdolna do szybkiej i niespodziewanej zmiany trasy, nawet podczas galopu.

 

Głowa: Potężna, ciężka i w kształcie trapezu. Widziana z profilu - długość kufy jest praktycznie równa długości czaszki; głęboka; wyraźnie zaznaczona potylica; duże i zwisające uszy; środkowa bruzda (stop) łagodna. Natomiast widziana z przodu - czaszka jest szeroka, lekko zaokrąglona także na bokach z silną i wypukłą kufą.

Czaszka: Widziana z profilu - wykazuje łagodne zakrzywienie od stopu do wyróżniającej się potylicy. Cała czaszka jest szeroka, obszerna, lekko zakrzywiona. Jej boki opadają gładko, prawie pionowo, bez ukazywania wypukłych części i nigdy nie tworząc stopnia na kufie. W tym miejscu pojawia się jedynie łagodne zaokrąglenie.

 

Potylica: Wyraźnie zaznaczona, dobrze oddzielona od karku.

 

Stop: (Zagłębienie czołowe) W zasadzie nie istnieje. Bruzda między oczami przebiega łagodnie w przybliżeniu aż do połowy linii czaszki. Widziany z profilu jest niski, nachylony, ale doskonale widoczny, utworzony przez łuki brwiowe.

 

Uszy: Opadające, duże, grube, bardzo szerokie u nasady, zwężające się ku końcowi, z zaokrąglonymi brzegami. U nasady odchylone: przednia krawędź wyższa od tylnej. Umieszczone w tylnej części czaszki. Zmienne: opuszczone w stanie spoczynku, podniesione kiedy pies jest czujny. Dozwolone są zwisające na boki i różowe uszy.

 

Oczy: Smutny wyraz oczu w czasie spoczynku, jednak energiczny i zdeterminowany kiedy pies jest czujny. Rozmiar od średniego do dużego, lekko w kształcie migdałów, głębokie, dobrze rozdzielone. Kolor waha się od ciemnego orzecha po żółty. W harmonii z ogólną maścią i pigmentacją szaty. Obfitość luźnej skóry powoduje, że niektóre psy posiadają opadające dolne powieki, co nie jest uważane za wadę, ponieważ wzmaga jedynie typowy melancholijny wyraz oczu.

 

Kufa: Widziana z profilu - długość kufy praktycznie równa jest długości czaszki. Prostokątna, ale bardzo głęboka. Nie mniej jednak jej głębokość nigdy nie powinna być równa, ani przekraczać jej długości. Frontowa linia musi być prosta, opadając lekko odchylona. W połowie tworzy szeroki i doskonały kąt w kierunku dolnej linii kufy, który także jest podkreślona przez górne wargi. Te ostatnie są grube i opadają na dolne fafle, które to z kolei dobrze przylegają do żuchwy, a mimo to są luźne na brzegach, okazując karbowane krawędzie. Widoczna obwódki warg. Kufa posiada wypukłe łuki (na froncie, pośrodku i u nasady), tworzące pełną kufę, która gwarantuje właściwą implementację korzeni zębów. W skutek tego, pod oczami, kufa jest okrągła i kolejno lekko się zwęża aż po łuk środkowy, ponownie się rozszerzając do łuku frontowego, dając początek szeroko zaokrąglonym ustom. Niemniej jednak, widziana z góry - kufa nie może ulegać złożeniu w środkowej części środkowego łuku, choć może to być lekko dostrzegalne.

Nos: Szerokie nozdrza, dobrze rozwinięty, ale nigdy nie zajmuje całej szerokości szczęki, zawsze czarny.

 

Zęby i zgryz: Zęby stosunkowo małe, ale mocne i jasne. Przednie górne zęby (siekacze) są szerokie u nasady i wąskie na końcach. Kły są mocne i szeroko rozstawione. Zgryz nożycowy: co oznacza, że dolne siekacze przy zamykaniu szczęki jedynie lekko stykają się z wewnętrzną powierzchnią górnych siekaczy.

 

Szyja: Przeważnie noszona nisko, jest wyjątkowo rozwinięta i bardzo mocno umięśniona, ale widocznie krótka.Jej górna krawędź (kark) jest lekko zaokrąglona, tworząc tak zwany kłąb. Pod gardłem wystepuje równolegle podwójna skóra, luźno i podłużnie zwisająca (podgardle).

 

Tułów: Mocny, szeroki i głęboki. Klatka piersiowa jest dłuższa od brzucha.

 

Klatka piersiowa: Doskonale zaokrąglone żebra, tworzące szeroką i głęboką klatkę piersiową, która jednak nigdy nie tworzy przeszkody dla ruchu barków. W prawidłowo wykształconym barku, żebra muszą schodzić aż do czubka łokcia.

 

Lędźwie: Dłuższe i głębsze od klatki piersiowej, powinny być dobrze wyrzeźbione tak, by móc wyróżnić wszystkie ich części. Widziane od góry - muszą być węższe i mniej pełne od klatki piersiowej i zadu, jak również nie mogą się z nimi zlewać.

 

Linia górna: Odkryty i niski kłąb, dzięki szeroko rozstawionym łopatkom. Nie mniej jednak kłąb musi być doskonale widoczny, tworząc pochyłą linię. W najniższym punkcie tek linii (zawias) zmienia kierunek, wznosząc się łagodnie w prostej linii, aż do przedniego czubka zadu (kości biodrowej). Tak więc linia górna jest tworzona przez dwie inne: jedną, prostą aż do końca kłębu i drugą, prowadzącą aż do zadu.

 

Linia dolna: Od wierzchołka klatki piersiowej (mostka) opada szerokim i doskonałym łukiem tworząc przednią część klatki piersiowej; linia prosta , równoległa do podłoża, ciągnie się aż do tylnego końca mostka a od tego punktu lzaczyna lekko się wznosić aż do moszny u psów i padołka lędźwi u suk, który jest u nich lepiej rozwinięty, skrywając wznoszącą się linię brzucha i wpływając na dolną linię.

 

Barki: Zbudowane z łopatki i kości ramiennej - dwóch kości tego samego rozmiaru. Pierwsza odchylona o 45° od poziomu a druga o 90° od łopatki. Staw łączący łopatkę z kością ramienną tworzy punkt w barku, który to powinien znajdować się na tym samym poziomie co wierzchołek klatki piersiowej i jednocześnie być lekko za nim. Idealna struktura barków powinna wypełniać przestrzeń od kłębu po mostek, a wierzchołek barków musi znajdować się w połowie tego dystansu.

 

Kończyny przednie: Mocne i proste kości. Widoczny nadgarstek, krótkie i pochylone śródręcze.

 

Stopa kończyny przedniej: Zbudowana z dobrze uformowanych, zaokrąglonych i rozstawionych palców, opierających sie na grubych, ale głębokich, krągłych i szerokich poduszkach. Palce znajdują się we właściwej pozycji, kiedy są skierowane do przodu. Pazury są mocne i ciemne, dozwolony jest biały o ile palec także jest tego samego koloru. Pionowa/prostopadła linia prowadzi w dół od kłębu po łokieć i stopę. W idealnym sytuacji, łokieć powinien znajdować się na tym samym poziomie co mostek.

 

Zad: Zbudowany z szerokich i długich kości biodrowych, tworzących kąt 30° w stosunku do linii poziomej. Występuje łagodne zaokrąglenie od przedniego wierzchołaka zadu (kości biodrowej) po tylną część ciała (kość kulszową). Czunek kości biodrowej powinien być na tym samym poziomie lub lekko powyżej klatki piersiowej. Pozioma linia rozpoczyna się w tylnej częsi ciała (kości biodrowej) i musi prowadzić przez bark i dalej do początku klatki piersiowej. Ta odległość określa długość psa. Widziany od tyłu - biodra powinny być tej samej wielkości co klatka piersiowa, przede wszystkim u psów. U suk biodra mogą być nawet szersze.

 

Uda: Zbudowane przez kości udowe, które odchylają się o kąt 60° od poziomu i 90° od od kości biodrowej. Uda są szerokie o wypukłych zaokrągleniach, tworzone przez mięśnie, które idą w dół od kości biodrowej po kość kulszową - gdzie ta ostatnia zaznacza łuk zadu. To właśnie dlatego kość kulszowa powinna zawsze być odpowiednio długa.

 

Kończyny tylne: Tworzone głównie przez kość piszczelową. Kiedy kątowanie jest właściwe, kolano jest wyróżnione i przenosi goleń do tyłu. Mocna i dobrze zaznaczona kostka (stęp). Śródstopie jest pochylone i wyższe od śródręcza. Widziane od tyłu - tylna kończyna jest równoległa, a wewnętrzna część uda powinna być mocno umięśniona.

 

Stopa kończyny tylnej: Są bardziej owalne niż przednie, poza tym reszta stopy tylnej jest taka sama jak przednia. Nie mogą występować wilcze pazury.

 

Ogon: Widziany z profilu - nie powinien zakłócać krzywej linii zadu, wręcz przeciwnie, musi być właściwie dostosowany do zadu, nie wyróżniając się zbytnio. Jego przyczep jest średniego rozmiaru. Kiedy pies jest podekscytowany, ogon się unosi, jednak nigdy nie może być wyprostowany, ani opadać na linię grzbietu. Jego koniec tworzy otwarty kąt w kształcie haku, ale nie powinien być skręcony. Kiedy pies jest w spoczynku, ogon luźno zwisa, aż do golenia. Widziany od tyłu - jego nasada musi być bardzo szeroka i mocna, zwężając się stopniowo ku końcowi.

 

Skóra: Jest jedną z najważniejszych cech charakterystycznych tej rasy - musi być gruba, luźna na tułowiu, głównie w okolicach szyi, tworząc tam podgardle. W wielu przypadkach fałda ta przedłuża się do klatki piersiowej i podbrzusza. Niektóre psy posiadają także fałdę na czole, bokach głowy, a także na kłębie i barkach. Kiedy pies jest rozluźniony, na głowie nie powinny pojawiać się zmarszczki. Kiedy jednak pies jest czujny ściągnięcie skóry czaszki w celu podniesienia uszu powoduje podłużne zmarszczki. Zmarszczki nie mogą występować na czole.

 

Szata: Gładka, krótka i przylegająca do skóry. Włos jest szorski i gruby, co jest łatwo wyczuwalne przez dotyk i widoczne na pierwszy rzut oka. Sierść jest lekko grubsza na kłębie.

 

Maść: Dozwolone kolory:

 

1. Wszytskie odcienie żółtego, od czerwonego brązu po czerwień.

 

2. Wszytskie odcienie żółtego, od czerwonego brązu po czerwień, ale z szarymi cieniami.

 

3. Kolory wymienione w punkcie 1 i 2, ale z czarną maską i uszami, lub tylko czrną maską.

 

4. Pręgowana jak u tygrysa lub "araca" (żółty włos ze zróżnicowanymi czarnymi pręgami).

Kolor podstawowy jak w punktach poprzednich z czarnymi pręgami lub pasmami. Pasma są chude, o tej samej szerokości od początku do końca, a nieregularność wsytępuje na całym ciele. Mają także różne długości i łączą górną linię ciała, wzdłuż kręgosłupa, układając się w kształcie litery "V".

 

5. Pręgowana z czarną maską i uszami.

 

6. Biała z dużymi cętkami, podobne do tych opisanych w punkcie 2. Maść musi być koloru czystej bieli, bez ciemnych plam na skórze, które tworzyłyby cienie.

 

7. Jasnoszara, srebrna.

 

8. Każdy z opisanych kolorów z białymi plamami zwykle na członku, klatce piersiowej, ogonie, rzadziej na szyi i kufie, skierowane ku głowie.

 

 

Wzrost: (W kłębie) minimum - psy: 65 cm, suki: 60 cm; maksimum - psy: 70 cm, suki: 65 cm.

 

Waga: Psy około 50 kg, suki 40 kg.

 

WADY: Każde odstępstwo od powyższej charakterystyki rasy opisanej w standardzie. Wady tym poważniejsze im większe odstępstwo od wzorca.

 

 

Wady dyskwalifikujące:

 

1. Cięte uszy.

 

2. Cięty ogon.

 

3. Nos w kolorze cielistym.

 

4. Wysunięcie żuchwy wpływające na frontową linię kufy.

 

5. Brak któregokolwiek z zębów.

 

6. Biała maść beż żadnych cętek innego koloru.

 

7. Biała maść (kolor podstawowy) z czarnymi cętkami.

 

8. Maść kruczoczarna.

 

9. Maść niebiesko-czarna.

 

10. Maść kruczo- lub niebiesko-czarna z białymi cętkami.

 

11. Kolor mysi.

 

12. Kolor błękitny.

 

13. Szary (kolor bazowy) z czarnymi cętkami.

 

14. Otwór gebowy wpisany w kąt ostry.

 

15. Temperament bez okazywania pozytywnej reakcji na atak.

 

16. Silna i negatywna wrażliwość na strzał.

 

 

Dyskwalifikacje związane z krzyżowaniem rasy. Ważne uwagi:

 

1. Poniżej opisane zostały najczęściej wsytaępujące wady. Celem lepszego zrozumienia zostały one podzielone na aspekty takie jak wygląd ogólny, głowa, etc. W związku z dużą różnorodnością zarówno dziedzictwa genetycznego jak i fenotypów, sędzia nie znajdzie zbioru wymienionych cech tylko w jednym psie. Tak więc sędzia musi zdyskwalifikować psa zawsze kiedy tylko znajdzie przynajmniej 1 lub więcej wad oraz kiedy intensywność i próbka reprezentatywna świadczy o mieszaniu rasy.

 

2. Występują psy, których cechy somatyczne świadczą o mieszaniu fila brasileiro z kilkoma innymi rasami. Ta informacja nie może stanowić niespodzianki dla sędziego, ponieważ świadczy to jedynie o różnorodności krzyżowania nie tylko jednej ale wielu ras.

 

A) Fila brasileiro z domieszką mastiffa neapolitańskiego.

 

1 - Mocno krępa sylwetka, o krótkich kończynach i szerokiej klatce piersiowej. Górna linia jest wklęsła co powoduje, że zad jest wysoki i plaski z wysoko osadzonym ogonem. Ogon jest krótki z tendencją do skręcania się i opadania na grzbiet. Dolna linia jest natomiast wypukła, wklęsła na wysokości klatki piersiowej i wypukła w podbrzuszu.

 

2 - Szeroka czaszka, jej zaokrąglenie posuwa się w dół po zakrzywionych bokach głowy, zupełnie jak u piłki. W odróżnieniu, kufa wydaje się węższa. Uszy wysoko osadzone, krągły stop, tworzony przez kość przednia, która jest umieszczona wysoko na czole. Otwór gębowy zawiera się w kącie ostrym. Widziana z profilu - głębokość kufy jest równa lub większa od jej długości. Front jest wąski, więc nos zajmuje całą jej szerokość. Bez wypukłych łuków. Luźna skóra na gardle ułożona w poprzek. Znudzony wyraz oczu. Te ostatnie są w połowie zamknięte a pysk otwarty, co pozwala dostrzec czubek języka.

 

3 - Kruczoczarny kolor, szary jako kolor podstawowy z czarnymi pręgami i przewagą szarości.

 

C) Fila brasileiro z domieszką mastiffa angielskiego.

 

1 - Potężna sylwetka wpisana w kwadrat. Prosta linia grzbietu. Kłąb położony wyżej od zadu.

 

2 - Pysk jest pełny, głowa szeroka, sprawiająca wrażenie węższej między uszami. Te ostatnie są małe i w kształcie litery "V", wysoko osadzone (praktycznie na szczycie linii czaszki), i prawie zawsze czarne. Okrągłe czoło, ostry stop, tworzony przez kość czołową. Pomarszczona skóra czoła. Mało wyróżniająca się potylica. Widziana z profilu - długość kufy jest równa połowie długości czaszki (1:2). Głębsza u nasady i mniej głęboka na czubku, gdzie górna warga także nie jest zbyt głęboka. Linia frontowa tworzy kąt prosty z linia górną i jest ona pionowa. Może być nachylona do przodu, wskutek zgryzu kleszczowego lub wysunięcia żuchwy. Wydatny podbródek, kończący się na pochyłej linii frontowej. Czarna maska.

 

3 - Żółta brzoskwinia jako kolor podstawowy, ze zbyt dużą ilością dużych i owalnych pasów blisko siebie, które tworzą czarne plamy. Są one tak liczne, że widoczne części koloru bazowego są praktycznie tej samej szerokości co plamy, dając tym samym złudne wrażenie maści pręgowanej czy ciemno-tygrysiego kolory.